Integracja Sensoryczna stanowi skuteczną pomoc w wspieraniu rozwoju mózgu dzieci. Jest szczególnie korzystna dla dzieci z zaburzeniami rozwojowymi, takimi jak autyzm, a także dla tych borykających się z trudnościami w nauce, takimi jak dysleksja czy dysgrafia. Metoda ta okazuje się również pomocna dla osób z zaburzeniami sensorycznymi oraz dla tych, które zmagają się z problemami emocjonalnymi i lękowymi.
Wyobraź sobie, że siedzisz przed komputerem i chcesz wejść na stronę internetową, aby dowiedzieć się więcej o integracji sensorycznej. Klikasz adres, i voilà – wszystko działa! Teraz próbujesz wejść na inną stronę, ale ta pokazuje kółko ładowania. Brak cierpliwości skłania cię do kilkukrotnego kliknięcia „enter”, aż w końcu zaczynasz klikać mocniej. Nic się jednak nie dzieje. To właśnie taki jest mózg dziecka z zaburzeniami przetwarzania sensorycznego. Mózg nie radzi sobie z nadmiarem bodźców. Integracja sensoryczna ma na celu poprawienie tej sytuacji, umożliwiając mózgowi przetwarzanie kilku bodźców jednocześnie, bez zakłóceń.
Na zajęciach skupiamy się na pracy nad układami sensorycznymi, obejmującymi przedsionkowy (który odpowiada za utrzymanie równowagi), proprioceptywny (odpowiadający za czucie własnego ciała, czyli świadomość ruchów), dotykowy (odpowiadający za właściwą reakcję na dotyk) oraz zmysły wzroku, słuchu i węchu. W przypadku smaku, na przykład dla dzieci z wybiórczością pokarmową, opracowuję plan działania dla rodziców, którzy samodzielnie wdrażają go podczas spożywania posiłków.
Czas przeznaczony na zajęcia wynosi około 50-60 minut, obejmując zarówno ćwiczenia, jak i rozmowę z rodzicem. Zachęcamy rodzica do przyjścia po dziecko po około 50 minutach, pozostawiając resztę czasu na rozmowę o tym, co działo się podczas spotkania.
Sytuacje, w których zachowanie dziecka powinno wzbudzić czujność rodzica:
Wierzę, że dzieci są darem od Boga. To najcenniejszy skarb w rodzinie. Jestem wdzięczna za zaufanie, że mogę go szlifować.
